Storythai

หลายวันมานี่ไม่มีงานทำ อย่างว่างอะ

หลังจากทำงานชิ้นเบิ้มเสร็จไปเรียบร้อย

วันนี้หัวหน้าสั่งงานแต่ดันทำไม่ได้

โปรแกรม ระบบมีปัญหาเลยว่างซะ

แต่แปลกไม่มีงาน แต่กลับเหนื่อยจัง

เหนื่อยใจ อย่างบอกไม่ถูก

ไม่รุ้ว่าทำไมเหมือนกัน

มันอัดอั้น มันจุกที่คอ

อยากร้องไห้ ปล่อยโฮดังๆซักที

อยากบอกให้รุ้ว่ารุ้สึกแย่แค่ไหน

แต่ก้ทำไม่ได้ ทำไมนะ ทำไมกัน

ดีนะ เมื่อวานเหมือนได้ยาดี

ทำให้มีพลังชีวิตอยุ่ที่นี่ต่อ

มีพี่ชายมาหา พี่ที่มหาลัย

ดีใจอย่างบอกไม่ถูกตอนเจอหน้า

ไม่ได้เจอกันนานมากกกก

พอเจอกลับไม่รุ้จะคุยอะไร

แค่ได้อยุ่ใกล้ๆ นั่งเงียบๆก้พอ

คุนพี่เลยเล่าเรื่องนุ่นนี่ให้ฟังไปเรื่อย

รุ้เรื่องบ้าน ครอบครัว ขึ้นอีกเพียบ

รุ้ว่าติดสวรรค์เบี่ยง ...อีกคนแล้ว

รุ้ว่าที่อิงเห็นกะที่เค้าเป็นมันไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด

รุ้นุ่น นี่ นั้น โน่น........................

อิงไม่รุ้หรอกนะว่าทำไมเค้าถึงมา

มาถ่ายรุป มากินบรรยากาศ

มารำลึกความหลัง มาหาไรหร่อยๆกิน

ติสท์แตก ธาตุไฟเข้าแทรก

หรือว่าอะไร แต่ที่รุ้....

รุ้ว่าการมาของเค้าทำให้เรายิ้มได้

รุ้ว่าทำให้หายเหนื่อย

^__________________^

มาบังคับให้ทำฮิห้า ซะงั้น

ซักไซ้เหตุผล พร้อมงงเล็กๆที่อิอิงไม่ทำ

ก้ยังยืนยันว่าอิงไม่ทำ ขึ้เกียจ

ไม่รุ้สิ มันไม่ได้ระบายเหมือนที่นี่

บางเรื่องเราก้ไม่ได้อยากให้เพื่อนรุ้

ความลับบางทีก้ยังคงต้องเป็นความลับ

แล้วของลับหล่ะ??? เกี่ยวมั้ยเนี่ยกรุ

ไงก้ขอบคุนนะคะ

ขอบคุนที่มา ขอบคุนที่ยังจำกันได้

ขอบคุนจริงๆ พูดได้แค่นี้จริงๆ

ขอบคุนสำหรับคอมเม้นด้วย

บางคนเข้ามาแล้วไม่เม้นต์ ก้ไม่เป้นไร

แต่ให้ดีเม้นต์ไว้เหอะ จะได้ไปอ่านไดเธอมั่ง

*ถามตัวเองรอบที่ล้านแปดว่า...

กรุทำไดเพื่ออะไร

เพื่อเม้นเยอะๆ

เพื่อเคาน์เตอร์มหาศาล

ถ้าเป็นอย่างนั้นคงต้องเลิกไปนานแล้ว

แต่ไงก้เถอะ ก้ยังไม่รุ้ว่าทำไมต้องทำ

ไม่มีเหตุผลมากไปกว่าแค่อยากทำ

มันคงไม่น้อยไปหรอก

บางอย่างที่พูดออกไปไม่ได้

อย่างน้อยก้ได้เขียนลงที่นี่

ดีกว่าเก็บไว้ แล้วซักวันก้ลืมมันไป

ไงถ้าเข้ามาก้เม้นต์ๆกันไว้

ไม่รุ้ว่าเพื่ออะไร

แต่อย่างน้อย ก้ทำให้รุ้ว่า

วันนึงเราเคยรุ้จักกัน

======================================

e - ดิ ท *

ยาดีที่ได้มาเหมือนจะส่งผลกระทบกลับอย่างหนัก

วันนี้รุ้สึกอาการแย่กว่าที่ได้ยา

วันนี้รุ้สึกว่าตัวเองไร้ค่าอย่างบอกไม่ถูก

รุ้สึกว่าเค้าเห็นกุไม่ต่างจากมอไซค์รับจ้าง

จำไม่ได้แล้วว่ารุ้สึกแย่ขนาดนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

อิงไม่รุ้ว่าอิงจะพิมอะไรต่อไปดี

มันมีอะไรที่อยากระบายออกมาเยอะแยะ

แต่ก้ไม่รุ้จะเล่าออกมายังไง แต่ที่รุ้

น้ำตาที่เคยรุ้สึกอั้นเอาไว้ มันได้เป็นอิสระแล้ว

อิงไม่รุ้ว่าอิงคิดมากไปเองรึป่าวนะ

แต่ถ้าใครเจอแบบอิงคงรุ้สึกไม่ต่างกันหรอก

เวลาที่เดือนร้อน ต้องมีคนไปรับไปส่ง คนนั้นคือกรุ

คนที่ขับรถไปรับ ไปนั่งรอ และก้ไปส่งที่ท่ารถ

แต่เวลามีความสุขหล่ะ เคยคิดถึงกรุป่ะ

เคยคิดจะโทรถามกุป่ะ ว่าต้องใช้รถมั้ย

กรุโทรไปก้ได้คำตอบว่าอยุ่กับเพื่อน

ทำไมไม่ให้เพื่อนคนนั้น ไปรับ ไปส่ง ไปรอหล่ะ

เค้าคงมีค่ามากกว่าต้องเรื่องแบบนี้

แล้กรุเป็นใคร เป็นน้อง เป็นแค่น้อง หรือแค่คนรุ้จักกัน

ขอโทดนะใครที่เข้ามาแล้วอุตส่าห์อ่าน

อัปเหี้ยไรไม่รุ้ในหน้านี้ ไร้สาระสิ้นดี

ก้แค่เรื่องๆนึงในชึวิตอิง

ก้คงแค่น้อยใจ

แค่นั้น