อิง *mode รำลึก
ว่างจัดกรุ นั่งอ่านไดหน้าเก่าๆ แล้วก้อยากอัปไดขึ้นมา
ไม่น่าเชื่อเลยว่าช่วงเวลาที่ผ่านมามีอะไรผ่านเข้ามาเยอะแยะไปหมด
บางคนผ่านมาแล้วผ่านไป
บางคนยังอยุ่ข้างๆเราจนถึงตอนนี้
บางคนเพิ่งเค้ามา
และบางคนคือคนที่กรุตัดสินใจลืมไปแล้ว
อ่านหน้าแล้วหน้าเล่า กรุสรุปได้อย่างเดียว
คือ
ไมแต่ก่อนกรุแรดจังวะ ยังแรดแต๊ดได้อีก
แล้วตอนนี้กรุเป็นไรไป
ต่อมแรดกรุจมหายไปแล้วใช่มั้ยเนี่ย
หรือใช้หมดไปแล้วว่ะ
แต่ก่อนจะรุ้สึกแบบวีดวิ้วววว
คนนั้นก้ใช่ คนนี้ก้ชอบ
แต่วันนี้แบบ
รักตัวเองจัง
รักครอบครัว
รักน้องหนุ
อ่านแล้วเหนื่อย
อ่านแล้วอยากร้องไห้
ทั้งๆที่บางเรื่องทำตัวเอง
ทั้งๆที่ตัดสินใจเอง
ทั้งๆที่คิดถึง แต่
ก้ได้แค่คิดถึง
ความรุ้สึกมากมายเปลื่ยนไป
คงเพราะ เราโตขึ้น
เราโตแล้ว ก้คงแค่นั้น
เราต้องเรียน ต้องอ่านหนังสือ
ต้องทำนุ่น ทำนี่ ทำนั่น
เหนื่อยจังเลย
แต่ก่อนเหนื่อยที่ต้องคุยโทรศัพท์
ต้องพูด ต้องคุย ต้องยิ้ม
แต่วันนี้เหนื่อย เพราะ
ต้องเรียน ต้องขยัน
ต้องเก่ง ต้องเว่อร์
ต้องดี ต้องเลิศ
ต้องได้เกียรตินิยม
ต้องทำให้แม่ภูมิใจ
ต้องยิ้ม ทั้งๆที่อยากร้องไห้
ต้องทนกับอะไรมากมาย
ต้องเป็นคนดี
ต้องแข่งขัน
ต้อง
ต้อง
ต้อง
มีไรอีกมั้ยที่กรุต้องเป็น ต้องทำ
วันนี้แค่อยากกลับบ้าน
อยากนอนบนเตียงที่บ้าน
เหงานะ ที่มาฝึกงาน
เหนื่อยนะ ที่ต้องตื่นเช้า
อิสระ แต่ไร้อ้อมกอด
เศร้าไปมั้ยหน้านี้
จริงๆคือ ไม่มีไร
แค่อ่านเรื่องเก่าๆ แล้วก้คิดถึง
คิดถึงทุกอย่างที่ผ่านมา
ทั้งดี ไม่ดี สุข ทุกข์
ทั้งหมดก้คือกุวันนี้
พรุ่งนี้ และวันถัดๆไป
คิดถึงจัง
คิดถึงทุกอย่าง
ทุกตอน
ทุกคน
ที่ผ่านมา
